Writing Spots

  Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για μια ομάδα συγγραφέων που μου άλλαξε τη ζωή. Αυτή η ομάδα ακούει στο όνομα «Γράφουμε Ιστορία». Γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 2023 σε μια αίθουσα σεμιναρίων στο Κολονάκι. Ήμασταν εικοσιπέντε εκπαιδευόμενοι με κοινά όνειρα, να γράψουμε, να μάθουμε και να καταφέρουμε να εκδώσουμε μια μέρα τα έργα μας. Το πρώτο σεμινάριο δημιουργικής γραφής με εισηγήτριες την κυρία Λένα Μαντά και Κλαίρη Θεοδώρου με τίτλο «Γράψε Ιστορία». Όπως πολύ καλά κατάλαβες από εκεί πήραμε το όνομα μας. Δε θα μας ταίριαζε κάτι άλλο καλύτερα. Αυτό μας ένωσε και μας κρατά ενωμένους, μαζί με την αγάπη μας για τη γραφή και το βιβλίο. Από αυτό το πολύτιμο σεμινάριο, εκτός από γνώση, εμπειρία και συμβουλές — εκείνες τις «σκουλαρίκια στ’ αυτιά», όπως συνήθιζε να λέει η πολυαγαπημένη μας δασκάλα, κυρία Μαντά — κερδίσαμε και κάτι ακόμη: το πρώτο μας συλλογικό βιβλίο. Αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, με τίτλο «Μικρές Ιστορίες, Μεγάλες Αμαρτίες» , κυκλοφορεί σήμερα από τις εκδόσ...

Ολυμπία, η γραφή σου είναι βαθιά εσωτερική και ενδοσκοπική. Ξεχωρίζει και το ύφος που έχεις επιλέξει σε χαρακτηρίζει. Τι σε κάνει να γράφεις με αυτόν τον τρόπο και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό για εσένα; Πόσο χρειάστηκε να δουλέψεις με τον εαυτό σου για να το πετύχεις ; Τα καθημερινά βιώματα, η αναζήτηση στην άλλη πλευρά του κατόπτρου, η θέση του εαυτού μου μέσα στον αστικό κλωβό του παρόντος και η τύρβη του χάους που ολοένα και αγριεύει και συνάμα μας βγάζει εκτός των προσωπικών ονείρων μας, με έχουν οδηγήσει σε μια πιο εσωτερική γραφή, σε έναν φιδογυριστό άξονα γύρω από τον οποίο δημιουργώ τα κείμενά μου. Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω, πως όποια κι αν είναι η αφετηρία της έμπνευσης, η όλη διαδικασία είναι ένα τελετουργικό που στο τέλος σε λυτρώνει και σε ανταμείβει με την ελευθερία της σκέψης. Έτσι, με μια πιο σφαιρική ματιά θέλω να επισημάνω πως δεν υπάρχει εύκολο ή δύσκολο αλλά μονάχα η ανηφόρα μέχρι να ανταμώσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Επίσης, σχετικά με την προσωπική α...

Στις 23 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση της λέσχης ανάγνωσης ενηλίκων Αγίας Παρασκευής και πραγματικά ήταν ένα υπέροχο απόγευμα. Δέκα χρόνια λοιπόν κλείνει φέτος η λέσχη, όπως μας ενημέρωσε η Διώνη και όταν ξεκίνησαν μαζί με τη Δήμητρα Καραχάλιου αυτήν την πρωτοβουλία δεν ήξεραν και δεν περίμεναν ότι θα έφτανε τόσο. Και γιατί να μην φτάσει λέω εγώ. Η συγκεκριμένη λέσχη έχει πάντα ως καλεσμένους εξαιρετικούς συγγραφείς και προάγει την ποιοτική λογοτεχνία. Ότι είναι καλό και ποιοτικό είναι και διαχρονικό. Είμαι σίγουρη ότι όχι μόνο δέκα αλλά και άλλα τόσα χρόνια να περάσουν πάλι θα μιλάμε για τη συγκεκριμένη λέσχη. Η πρώτη καλεσμένη συγγραφέας για εφέτος ήταν η Μαρία Σκιαδαρέση με το βιβλίο της Αντιγόνη απ’το Πουσκάρ των εκδόσεων Πατάκη. Φίλος της λέσχης ο εξαιρετικός συγγραφέας Μάνος Κοντολέων με τις πολύ κατατοπιστικές, ξεκάθαρες παρεμβάσεις του βοήθησε στη συζήτηση. Τη συζήτηση άνοιξε η Δήμητρα Καραχάλιου η μία εκ των δύο συντονιστριών της λέσχης δίνοντάς μας χρήσ...

Ο φαρδύς λασπωμένος χωματόδρομος και οι πλίθινες καλαμωτές καλύβες μαρτυρούσαν ότι είναι το γραφικό χωριό, Ντογκόν. Χρώματα παντού από τα πολύχρωμα υφάσματα των ρούχων των κατοίκων και στο βάθος γυναικείες φωνές που τραγουδούσαν, έδιναν έναν ευτυχή ρυθμό στην καυτή και γεμάτη άμμο ατμόσφαιρα. Η Ζούρι, από πολυμελή οικογένεια, μόλις είχε μπει στην εφηβεία. Είχε πάρει το δρόμο προς το σπίτι. Το βλέμμα της χαμηλωμένο, κοιτούσε τα πόδια της και τα σπασμένα βρώμικα νύχια της, σουφρώνοντας αποδοκιμαστικά τα χείλη. Ο μαύρος κόκορας που την ακολουθούσε, ταίριαζε με το βηματισμό της και την άφησε φθάνοντας στο πηγάδι. Ξεπουπουλιασμένος, αλλά με τα καμώματά του την έκανε να χαμογελάει αμυδρά. Την περίμενε κάθε βράδυ γυρνώντας από τη συγκομιδή, σαν να ήθελε κι αυτός να διασκεδάζει λίγα λεπτά μαζί της. Τράβηξε με ορμή τη μισοσκισμένη καφέ κουρτίνα, πέταξε ότι της βάραινε την πλάτη δηλαδή έναν μικρό μπόγο που έβαζε το ξερό ψωμί της και ένα πανί που της είχε δώσει η μαμά της να σκουπίζει τ...

Πώς και με ποιο τρόπο ξεκίνησε η ανάγκη για να γράφετε; Ποιο ήταν το έναυσμα; Η ανάγκη μου να γράφω ξεκίνησε από την βαθιά πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα απίστευτα περίπλοκο και συναρπαστικό σύμπαν, και το πρώτο μου έναυσμα ήταν η αδυναμία να συγκρατήσω την ορμή της περιέργειας—κάθε νέα γνώση που αποκτούσα, είτε από τα αστέρια είτε από την ιστορία, απαιτούσε άμεσα να οργανωθεί, να εξηγηθεί και να μοιραστεί, καθιστώντας τη γραφή το αναπόφευκτο μέσο για να μετατρέψω το χάος των πληροφοριών σε δομημένη κατανόηση και αφήγηση. Ποια είναι για εσάς η διαδικασία συγγραφής και ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντά  ένας συγγραφέας όταν γράφει; Η διαδικασία συγγραφής, για μένα, είναι μια συστηματική κατάδυση όπου η αρχική φάση της  επιμελούς έρευνας και οργάνωσης. Σαν τη χαρτογράφηση ενός νέου αστερισμού. Διαδέχεται την πιο  ρευστή φάση της σύνθεσης, όπου οι ιδέες ρέουν και διαμορφώνονται, ενώ τα μεγαλύτερα εμπόδια  που αντιμετωπίζει ένας συγγραφέας είναι συνήθως η πα...

  Το βιβλίο της Ελένης Ζερβοπούλου είναι ένα λογοτεχνικό λεύκωμα όπου εκτός από την ίδια έχουν σκιαγραφήσει την ψυχή τους και την αγάπη τους προς τα παιδιά τους επιπλέον επτά συγγραφείς. Δεν γνωρίζω αν έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια άλλο τέτοιο βιβλίο αυτού του είδους όμως θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα εκτός από την μητρική – γονική αγάπη που εκφράζεται στο παρόν να υπάρξουν και άλλα τέτοια λευκώματα που να προσεγγίζουν κι άλλα θέματα όπως φιλικές σχέσεις, εργασιακές σχέσεις, το διαχρονικό θέμα της μοναξιάς και πως το βιώνει κάποιος. Θα αναφερθώ πρώτα στην εξωτερική εμφάνιση, τα εικαστικά δηλαδή του βιβλίου που θεωρώ ότι σε όλα τα βιβλία είναι καθοριστικής σημασίας τόσο στο εμπορικό πεδίο αλλά και φυσικά στο ποιοτικό όπου επικεντρώνεται γενικότερα η λογοτεχνία. Το εξώφυλλο αλλά και οπισθόφυλλο έχουν ένα εξαιρετικό και ξεκούραστο στο μάτι χρώμα όπου τα κόκκινα γράμματα του τίτλου του βιβλίου και της συγγραφέως δίνουν μια όμορφη αντίθεση. Η ζωγραφιά που απεικ ονίζει ...