Γιατί τόσο μίσος στο διαδίκτυο;

 

Τα τελευταία χρόνια όσοι διατηρούμε προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουμε γίνει δέκτες και παρατηρητές αρνητικών και επιθετικών σχολίων και διαλόγων μεταξύ χρηστών.

Σε αυτά διακρίνεται μια έντονα καυστική και δηλητηριώδη συμπεριφορά μεταξύ των σχολιαστών, με μακροσκελής διαλόγους, με απαντήσεις-μονολόγους που στο τέλος δεν εξάγουν κανένα συμπέρασμα, δεν καταλήγουν πουθενά και τα συναισθήματα που εισπράττει κάποιος διαβάζοντάς τα, είναι μίσος, θυμός, οργή.

Στα σχόλια αυτά βρίσκουμε αυτόκλητους προστάτες, αστυνομικούς, δικαστές, γιατρούς, ιατροδικαστές, δικηγόρους, συγγραφείς, ντετέκτιβ, καθηγητές και όποια άλλη ειδικότητα μπορείς να φανταστείς.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η ανωνυμία είναι ένας από τους βασικότερους λόγους. Πόσα ψεύτικα προφίλ υπάρχουν; Ουκ ολίγα. Οπότε ο σχολιαστής δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για τις προσβολές που εκτοξεύει και μπορεί να γίνει όσο τοξικός θέλει χωρίς να έχει να λογοδοτήσει σε κανέναν και χωρίς να είναι αναγκασμένος να ζητήσει συγγνώμη για τις χοντράδες που γράφει.

Είναι πιο εύκολο να γίνει κάποιος κακός στον γραπτό λόγο έχοντας τον συνομιλητή του σε απόσταση παρά να έρθει αντιμέτωπος με αυτόν δια ζώσης όπου εκεί έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον άλλον καταπρόσωπο. Έτσι ο σχολιαστής βγάζει όλο του το μίσος, ρητορεύοντας συνήθως έναν σκασμό αρλούμπες νομίζοντας ότι αρθρογραφεί και επιχειρηματολογεί σε επιστημονικό περιοδικό.

Συνήθως η αντιπαράθεση δεν γίνεται σε πραγματικό χρόνο, μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα έτσι ο σχολιαστής έχει τον χρόνο να αναπτύξει την πικρόχολη απάντησή του σε έναν μονόλογο καμιά φορά και θεατρικό, βγάζοντας όλο του το λογοτεχνικό ταλέντο και βυθίζοντας τον εαυτό του ακόμα περισσότερο στο δηλητήριο του. Αυτό βέβαια όταν μιλάς με έναν άνθρωπο σε real time δεν είναι δυνατό να συμβεί γιατί θα σε διακόψει και θα έχει και δίκιο.

Δυστυχώς τα Media έχουν συμβάλλει σε αυτό κατά το μέγιστο δείχνοντας και τον δρόμο κάποιες φορές. Για παράδειγμα τα τηλε-δικαστήρια όπου συμμετέχουν σε αυτά και αληθινοί δικηγόροι, οι συνεντεύξεις ατόμων με ακραίες και ρατσιστικές απόψεις για την αύξηση τηλεθέασης, μη αντικειμενικοί δημοσιογράφοι με σκοπό να διαβάλλουν προσωπικότητες και να παραποιήσουν καταστάσεις κ.ο.κ.

Πώς λοιπόν να μην παρασυρθεί και παραδειγματιστεί ο σχολιαστής και να μην γράψει την κακία του για μια εύσωμη γυναίκα ή για το γάμο των ομοφυλοφίλων ή για τις εθνικιστικές του πεποιθήσεις; Η ηθική λοιπόν των ΜΜΕ κατέχει την μερίδα του λέοντος για το συγκεκριμένο θέμα.

Τελευταία διάβασα και για τον ακτιβισμό της πολυθρόνας τον οποίο βρήκα αρκετά ενδιαφέρον σαν έννοια αλλά θα τον αναπτύξω σε άλλο άρθρο μου. Αυτό που θα αναφέρω μόνο είναι ότι κάποιοι μέσα από τις κακιασμένες απαντήσεις τους αισθάνονται ότι είναι σημαντικοί, ικανοί, έχουν αξία, παίρνουν ικανοποίηση και όλο αυτό πολλαπλασιάζεται όταν το σχόλιό τους στολίζεται με λάικ και καρδούλες. Τι Πλάτωνας, τι Κορνήλιος Καστοριάδης εδώ μιλάμε για φιλοσοφία του πεζοδρομίου και της ζωής!

Προσωπικά, είμαι κατά όλης αυτής της τάσης, γιατί θεωρώ ότι κάνει κακό στην ψυχική μας υγεία και ηρεμία, υποστηρίζει και διογκώνει αρνητικά συναισθήματα, φθείρει την ψυχή μας και την προσωπικότητά μας, γινόμαστε ενδεχομένως κακό παράδειγμα σε νεότερους και τελικά το μόνο που βγαίνει από όλο αυτό είναι να χάσουμε τον πολύτιμο χρόνο μας που θα μπορούσαμε να τον αφιερώσουμε σε κάτι πολύ πιο δημιουργικό και χρήσιμο. Ψυχραιμία λοιπόν!

Κλείνω με ένα γνωμικό του Ζαν Ζακ Ρουσσώ:

“Υπάρχουν πάντα τέσσερις πλευρές σε κάθε ιστορία: η δική σου εκδοχή, η δική τους εκδοχή, η αλήθεια και αυτό που πραγματικά συνέβη”

Ελένη Περρίκου