Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Περρίκος - Ο δικός μας ήρωας


 ¨Γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" αναφέρει πασίγνωστη παροιμία.

Ο Κώστας Περρίκος (23 Απριλίου 1905 - 4 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ) κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το Φεβρουάριο του 1943.

Γεννήθηκε στην Καλλιμασιά της Χίου, τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου αποφοίτησε από το Γυμνάσιο. Το 1925 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, ενώ τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στη Στρατιωτική Σχολή Αεροπορίας στο Σέδες Θεσσαλονίκης όπου και αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Δεληγιώργη και είχε αποκτήσει τρία παιδιά.[1] Αποτάχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία, επειδή με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα Εστία είχε ασκήσει κριτική στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, αν και είχε αθωωθεί δικαστικά, καθώς και για συμμετοχή στο κίνημα του 1935.

Αρχικώς ίδρυσε την Στρατιά Σκλαβωμένων Νικητών, ενώ την 1η Οκτωβρίου 1941 μετονομάστηκε σε ΠΕΑΝ. Μια από τις σπουδαιότερες αντιστασιακές ενέργειες που έγιναν στην Αθήνα ήταν η ανατίναξη της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, που στρατολογούσε Έλληνες για λογαριασμό του πολυεθνικού τμήματος των Waffen SS.

Στις 11 Νοεμβρίου 1942, ο Κώστας Περρίκος με 12 συναγωνιστές του συλλαμβάνονται -κατόπιν προδοσίας- σ’ ένα από τα κρησφύγετα της οργάνωσης στην Καλλιθέα. Ένα μήνα αργότερα ο Κώστας Περρίκος καταδικάζεται από Γερμανικό Στρατοδικείο της Αθήνας τρις εις θάνατο και 15ετή ειρκτή και μεταφέρεται στις φυλακές Αβέρωφ. Το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου 1943 οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής όπου και εκτελέστηκε.[2] Μετά το θάνατό του το Υπουργείο Αεροπορίας τον προήγαγε στο βαθμό του Αντισμηνάρχου επ’ ανδραγαθία.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1987 έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Κώστα Περρίκου στην οδό Γλάδστωνος, όπου και το κτίριο της ΕΣΠΟ. Ο γιος του Δημήτρης, ως επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ συμμετείχε στις έρευνες για πυρηνικά όπλα στο Ιράκ[3].


Πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Berlin Berlin από την Μαρία Παπαθεοδώρου

Αφού αιωρήθηκε το αεροπλάνο τρέχοντας επί τρεις περίπου ώρες στον ανέφελο και φιλόξενο ουρανό εκείνης της ημέρας, προσγειώθηκε απαλά στην πίστα του πτωχού πλην τίμιου και φθηνότερου αεροδρομίου Sch ö nefeld , που παλαιότερα εξυπηρετούσε την πρωτεύουσα της τότε Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αφού πίνω με βουλιμία έναν γερμανικό καφέ, τον παραγγέλνεις έτσι απλά, «einen Kaffee bitte » και καπνίζω με μεγάλη ευχαρίστηση ένα πολυπόθητο τσιγάρο, επιβιβάζομαι στην S - Bahn , ας το πούμε στα ελληνικά Προαστιακό, για να μετεπιβιβαστώ μετά από καμμιά δεκαπενταριά στάσεις στην U - Bahn , μετρό κατά το ελληνικότερον. Μετά από κάμποση ώρα βγαίνω στην επιφάνεια της γης και με καλοσορίζει μια μικρή τρίγωνη πλατεία που σφύζει από χαρούμενη ζωή, ήχους από γνωστές χιλιοακουσμένες μουσικές, καπνούς κι αρώματα από καλοψημένο γύρο. Αχ πατρίδα μου γλυκιά, σκέφτομαι, γιατί ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει, ότι ο πιτόγυρος στο Βερολίνο είναι μια τουρκική υπόθεση και διόλου ελληνική. Χορτάτη, ξεδιψασ...

Η Ελένη Μανταδάκη γράφει για την ομάδα συγγραφέων Γράφουμε Ιστορία

  Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για μια ομάδα συγγραφέων που μου άλλαξε τη ζωή. Αυτή η ομάδα ακούει στο όνομα «Γράφουμε Ιστορία». Γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 2023 σε μια αίθουσα σεμιναρίων στο Κολονάκι. Ήμασταν εικοσιπέντε εκπαιδευόμενοι με κοινά όνειρα, να γράψουμε, να μάθουμε και να καταφέρουμε να εκδώσουμε μια μέρα τα έργα μας. Το πρώτο σεμινάριο δημιουργικής γραφής με εισηγήτριες την κυρία Λένα Μαντά και Κλαίρη Θεοδώρου με τίτλο «Γράψε Ιστορία». Όπως πολύ καλά κατάλαβες από εκεί πήραμε το όνομα μας. Δε θα μας ταίριαζε κάτι άλλο καλύτερα. Αυτό μας ένωσε και μας κρατά ενωμένους, μαζί με την αγάπη μας για τη γραφή και το βιβλίο. Από αυτό το πολύτιμο σεμινάριο, εκτός από γνώση, εμπειρία και συμβουλές — εκείνες τις «σκουλαρίκια στ’ αυτιά», όπως συνήθιζε να λέει η πολυαγαπημένη μας δασκάλα, κυρία Μαντά — κερδίσαμε και κάτι ακόμη: το πρώτο μας συλλογικό βιβλίο. Αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, με τίτλο «Μικρές Ιστορίες, Μεγάλες Αμαρτίες» , κυκλοφορεί σήμερα από τις εκδόσ...

Από την κάθε μητέρα στην κάθε κόρη της Ελένης Ζερβοπούλου

  Το βιβλίο της Ελένης Ζερβοπούλου είναι ένα λογοτεχνικό λεύκωμα όπου εκτός από την ίδια έχουν σκιαγραφήσει την ψυχή τους και την αγάπη τους προς τα παιδιά τους επιπλέον επτά συγγραφείς. Δεν γνωρίζω αν έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια άλλο τέτοιο βιβλίο αυτού του είδους όμως θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα εκτός από την μητρική – γονική αγάπη που εκφράζεται στο παρόν να υπάρξουν και άλλα τέτοια λευκώματα που να προσεγγίζουν κι άλλα θέματα όπως φιλικές σχέσεις, εργασιακές σχέσεις, το διαχρονικό θέμα της μοναξιάς και πως το βιώνει κάποιος. Θα αναφερθώ πρώτα στην εξωτερική εμφάνιση, τα εικαστικά δηλαδή του βιβλίου που θεωρώ ότι σε όλα τα βιβλία είναι καθοριστικής σημασίας τόσο στο εμπορικό πεδίο αλλά και φυσικά στο ποιοτικό όπου επικεντρώνεται γενικότερα η λογοτεχνία. Το εξώφυλλο αλλά και οπισθόφυλλο έχουν ένα εξαιρετικό και ξεκούραστο στο μάτι χρώμα όπου τα κόκκινα γράμματα του τίτλου του βιβλίου και της συγγραφέως δίνουν μια όμορφη αντίθεση. Η ζωγραφιά που απεικ ονίζει ...