Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Andre Rieu - Ιππότης των Τεχνών και Γραμμάτων


Ο Αντρέ Λεόν Μαρί Νικολά Ριέ (André Léon Marie Nicolas Rieu), είναι Ολλανδός βιολιστής και διευθυντής ορχήστρας που γεννήθηκε στο Μάαστριχτ την 1η Οκτωβρίου 1949, περισσότερο γνωστός ως ιδρυτής της μεγάλης ορχήστρας βαλς «Γιόχαν Στράους», με την οποία περιοδεύει σε όλο τον κόσμο με επιτυχία παρόμοια με αυτή μεγάλων συναυλιών ποπ και ροκ μουσικής.Για το έργο του έχει τιμηθεί με μετάλλια.

Ο Ριέ άρχισε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 5 ετών. Το επώνυμό του προέρχεται από οικογένεια Γάλλων Ουγενότων (προτεσταντών προσφύγων). Ο πατέρας του Ριέ ήταν επίσης μουσικός, διευθυντής της συμφωνικής ορχήστρας του Λιμβούργου. Από πολύ νεαρή ηλικία, ο Αντρέ έδειξε να συναρπάζεται από τις ορχήστρες. Σπούδασε βιολί στο Βασιλικό Κονσερβατόριο στη Λιέγη και στο Κονσερβατόριο του Μάαστριχτ (1968-1973), όπου καθηγητές του υπήρξαν οι Jo Juda και Χέρμαν Κρέμπερς. Από το 1974 ως το 1977, παρακολούθησε μαθήματα στη Μουσική Ακαδημία των Βρυξελλών με τον Αντρέ Γκερτλέρ, παίρνοντας τελικώς πτυχίο με «Premier Prix» από τοhe Βασιλικό Κονσερβατόριο των Βρυξελλών.

Ο Ριέ άρχισε να μαθαίνει βιολί σε ηλικία 5 ετών. Το επώνυμό του προέρχεται από οικογένεια Γάλλων Ουγενότων (προτεσταντών προσφύγων). Ο πατέρας του Ριέ ήταν επίσης μουσικός, διευθυντής της συμφωνικής ορχήστρας του Λιμβούργου. Από πολύ νεαρή ηλικία, ο Αντρέ έδειξε να συναρπάζεται από τις ορχήστρες. Σπούδασε βιολί στο Βασιλικό Κονσερβατόριο στη Λιέγη και στο Κονσερβατόριο του Μάαστριχτ (1968-1973), όπου καθηγητές του υπήρξαν οι Jo Juda και Χέρμαν Κρέμπερς. Από το 1974 ως το 1977, παρακολούθησε μαθήματα στη Μουσική Ακαδημία των Βρυξελλών με τον Αντρέ Γκερτλέρ, παίρνοντας τελικώς πτυχίο με «Premier Prix» από τοhe Βασιλικό Κονσερβατόριο των Βρυξελλών.

Το 1987 ο Αντρέ Ριέ ίδρυσε την Ορχήστρα Γιόχαν Στράους, αρχικώς με 12 μέλη, η οποία έδωσε την πρώτη συναυλία της την πρωτοχρονιά του 1988. Με την πάροδο των ετών, η ορχήστρα αυτή επεκτάθηκε εντυπωσιακά και σήμερα παίζει με 80 ως 150 μουσικούς.

Ο Ριέ και η ορχήστρα του έχουν δώσει συναυλίες σε πολλά μέρη της Ευρώπης, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής, στην Ιαπωνία και στην Αυστραλία. Το μέγεθος και ο προϋπολογισμός των περιοδειών τους συναγωνίζονται τις μεγαλύτερες περιοδείες αστέρων της ροκ και ποπ μουσικής. Κατά το πρώτο μισό του 2009 ο Αντρέ Ριέ ήταν ο πλέον επιτυχημένος άνδρας καλλιτέχνης σύμφωνα με το περιοδικό Billboard.

Ο Ριέ εγγράφει το ρεπερτόριό του σε DVD και CD στα δικά του στούντιο στο Μάαστριχτ. Το ρεπερτόριο αυτό εκτείνεται σε ένα ευρύ φάσμα κλασικής, παραδοσιακής και ελαφράς μουσικής, καθώς και θέματα από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες και μιούζικαλ. Η ζωντάνια των εμφανίσεών του σε συνδυασμό με αποτελεσματικό μάρκετινγκ έχουν προσελκύσει παγκόσμια ακροατήρια σε αυτή την αναδυόμενη έκφανση της κλασικής μουσικής.

Εκτός από δύο Παγκόσμια Μουσικά Βραβεία, οι δίσκοι του Ριέ έχουν γίνει «χρυσοί» και «πλατινένιοι» σε πολλές χώρες (8 φορές πλατινένιοι στην πατρίδα του Ολλανδία). Η τηλεόραση αποτελεί επίσης σημαντικό μέσο για τον Ριέ και την ορχήστρα του. Επί δύο εβδομάδες το 2013, ένας από τους βρετανικούς σταθμούς του BSkyB, ο Sky Arts 2, μετονομάσθηκε σε Sky Arts Rieu: Από τις 30 Μαρτίου μέχρι τις 14 Απριλίου 2013 ο σταθμός μετέδιδε συναυλίες του Ριέ και ντοκιμαντέρ για τον Ριέ 24 ώρες το εικοσιτετράωρο!

Ο Αντρέ Ριέ και η Ορχήστρα «Γιόχαν Στράους» έδωσαν έναν μαραθώνιο επτά συναυλιών στη Ρουμανία τον Ιούνιο του 2015, τις μοναδικές που έδωσε ποτέ σε υπαίθριο χώρο εκτός από συναυλίες στη γενέτειρά του Μάαστριχτ, αρχίζοντας από την Piața Constituției στο Βουκουρέστι. Περισσότεροι από 150 χορωδοί συνόδευσαν τον Ριέ στο Βουκουρέστι και τραγούδησαν μπροστά στον πρόεδρο της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις. Το σκηνικό αναδημιούργησε έναν αρχαίο ελληνικό ναό. Ο Ριέ δήλωσε ότι εργάσθηκε δύο χρόνια μόνο για αυτό το μεγάλο πρότζεκτ.


Πηγή https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AD_%CE%A1%CE%B9%CE%AD



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Berlin Berlin από την Μαρία Παπαθεοδώρου

Αφού αιωρήθηκε το αεροπλάνο τρέχοντας επί τρεις περίπου ώρες στον ανέφελο και φιλόξενο ουρανό εκείνης της ημέρας, προσγειώθηκε απαλά στην πίστα του πτωχού πλην τίμιου και φθηνότερου αεροδρομίου Sch ö nefeld , που παλαιότερα εξυπηρετούσε την πρωτεύουσα της τότε Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αφού πίνω με βουλιμία έναν γερμανικό καφέ, τον παραγγέλνεις έτσι απλά, «einen Kaffee bitte » και καπνίζω με μεγάλη ευχαρίστηση ένα πολυπόθητο τσιγάρο, επιβιβάζομαι στην S - Bahn , ας το πούμε στα ελληνικά Προαστιακό, για να μετεπιβιβαστώ μετά από καμμιά δεκαπενταριά στάσεις στην U - Bahn , μετρό κατά το ελληνικότερον. Μετά από κάμποση ώρα βγαίνω στην επιφάνεια της γης και με καλοσορίζει μια μικρή τρίγωνη πλατεία που σφύζει από χαρούμενη ζωή, ήχους από γνωστές χιλιοακουσμένες μουσικές, καπνούς κι αρώματα από καλοψημένο γύρο. Αχ πατρίδα μου γλυκιά, σκέφτομαι, γιατί ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει, ότι ο πιτόγυρος στο Βερολίνο είναι μια τουρκική υπόθεση και διόλου ελληνική. Χορτάτη, ξεδιψασ...

Η Ελένη Μανταδάκη γράφει για την ομάδα συγγραφέων Γράφουμε Ιστορία

  Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για μια ομάδα συγγραφέων που μου άλλαξε τη ζωή. Αυτή η ομάδα ακούει στο όνομα «Γράφουμε Ιστορία». Γνωριστήκαμε το Σεπτέμβριο του 2023 σε μια αίθουσα σεμιναρίων στο Κολονάκι. Ήμασταν εικοσιπέντε εκπαιδευόμενοι με κοινά όνειρα, να γράψουμε, να μάθουμε και να καταφέρουμε να εκδώσουμε μια μέρα τα έργα μας. Το πρώτο σεμινάριο δημιουργικής γραφής με εισηγήτριες την κυρία Λένα Μαντά και Κλαίρη Θεοδώρου με τίτλο «Γράψε Ιστορία». Όπως πολύ καλά κατάλαβες από εκεί πήραμε το όνομα μας. Δε θα μας ταίριαζε κάτι άλλο καλύτερα. Αυτό μας ένωσε και μας κρατά ενωμένους, μαζί με την αγάπη μας για τη γραφή και το βιβλίο. Από αυτό το πολύτιμο σεμινάριο, εκτός από γνώση, εμπειρία και συμβουλές — εκείνες τις «σκουλαρίκια στ’ αυτιά», όπως συνήθιζε να λέει η πολυαγαπημένη μας δασκάλα, κυρία Μαντά — κερδίσαμε και κάτι ακόμη: το πρώτο μας συλλογικό βιβλίο. Αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, με τίτλο «Μικρές Ιστορίες, Μεγάλες Αμαρτίες» , κυκλοφορεί σήμερα από τις εκδόσ...

Από την κάθε μητέρα στην κάθε κόρη της Ελένης Ζερβοπούλου

  Το βιβλίο της Ελένης Ζερβοπούλου είναι ένα λογοτεχνικό λεύκωμα όπου εκτός από την ίδια έχουν σκιαγραφήσει την ψυχή τους και την αγάπη τους προς τα παιδιά τους επιπλέον επτά συγγραφείς. Δεν γνωρίζω αν έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια άλλο τέτοιο βιβλίο αυτού του είδους όμως θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα εκτός από την μητρική – γονική αγάπη που εκφράζεται στο παρόν να υπάρξουν και άλλα τέτοια λευκώματα που να προσεγγίζουν κι άλλα θέματα όπως φιλικές σχέσεις, εργασιακές σχέσεις, το διαχρονικό θέμα της μοναξιάς και πως το βιώνει κάποιος. Θα αναφερθώ πρώτα στην εξωτερική εμφάνιση, τα εικαστικά δηλαδή του βιβλίου που θεωρώ ότι σε όλα τα βιβλία είναι καθοριστικής σημασίας τόσο στο εμπορικό πεδίο αλλά και φυσικά στο ποιοτικό όπου επικεντρώνεται γενικότερα η λογοτεχνία. Το εξώφυλλο αλλά και οπισθόφυλλο έχουν ένα εξαιρετικό και ξεκούραστο στο μάτι χρώμα όπου τα κόκκινα γράμματα του τίτλου του βιβλίου και της συγγραφέως δίνουν μια όμορφη αντίθεση. Η ζωγραφιά που απεικ ονίζει ...