Πάντα Αργά από την Ήρα Παπαποστόλου

Μελετώντας τις συμβουλές του καθηγητή μου Χάρη Βλαβιανού περί ποίησης, ότι πρέπει να είναι σύγχρονη, να μην είναι μελό, το θέμα ή τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο/η δημιουργός να τον αφορούν αλλιώς θα περάσουν απλά αδιάφορα, σκέφτηκα το βιβλίο που έχει εκδώσει η συγγραφέας και καλή μου φίλη Ήρα Παπαποστόλου Πάντα Αργά το οποίο περιλαμβάνει 3 διηγήματα και 21 ποιήματα.

Θα ξεκινήσω από το «περιτύλιγμα» του βιβλίου και πρώτα απ΄όλα από το εξώφυλλο. Το εξώφυλλο, ένα έργο τέχνης της Τατιάνας Τιχάνωφ απεικονίζει ένα σπασμένο ρολόι και ένα πουλί που πλησιάζει για να προσγειωθεί πάνω του. Το σπασμένο ρολόι συμβολίζει προφανώς το χρόνο που δε φτάνει και συνδέεται νοηματικά με τον τίτλο του βιβλίου. Ένα προσεγμένο λοιπόν εξώφυλλο με μια αρκετά καλή ποιότητα χαρτιού στην εκτύπωση προσθέτουν μια εξαιρετική αισθητική στην εμφάνιση του βιβλίου που ταιριάζει και αντιπροσωπεύει την εξαιρετική αισθητική της ίδιας της συγγραφέως ως ιστορικός τέχνης.

Συνεχίζουμε με το περιεχόμενο...

Όταν διάβασα το βιβλίο δεν ήξερα σε ποιο ρεύμα να την κατατάξω, όχι φυσικά ότι είναι υποχρεωτικό να εντάξεις κάποιον συγγραφέα σε κάποιο λογοτεχνικό ρεύμα ειδικά με τα σημερινά δεδομένα, απλά ήταν η δική μου ψυχαναγκαστική σκέψη. Αρχικά σκέφτηκα ότι γράφει ρεαλιστικά με νατουραλιστικά στοιχεία, μετά νατουραλιστικά με ρεαλιστικά στοιχεία. Απέρριψα όμως και τις δύο σκέψεις μου γιατί δεν ήταν απόλυτα σωστές και ούτε αντιπροσώπευαν αυτό που πραγματικά είναι. Πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα και τελικά την Ήρα δεν μπορεί να την τοποθετήσει κανείς σε αυτά τα περασμένα πλην αξιοσέβαστα λογοτεχνικά ρεύματα.

Η Ήρα είναι μια σύγχρονη ποιήτρια, που γράφει βιωματικά, ένας πνευματικός άνθρωπος της γενιάς της που προέρχεται από τα σπλάχνα της σύγχρονης κοινωνικής κουλτούρας. Πνεύμα επαναστατικό, φουτουριστικό, ανθρώπινο, ευαίσθητο και συμπονετικό . Με τα ποιήματα της θίγει τις παράλογες ανθρώπινες συμπεριφορές, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι για την καθημερινή επιβίωσή τους, τα θετικά και τα αρνητικά του έρωτα, κοινωνικά ζητήματα και το αντίκτυπο που έχουν αυτά στα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Χωρίς κανένα δισταγμό και διάθεση ωραιοποίησης, περιγράφει τις καταστάσεις ακριβώς όπως συμβαίνουν και τα συναισθήματα ακριβώς όπως τα βιώνουμε, αναφέροντας με δεξιοτεχνικό τρόπο όλες τις λογικές και παράλογες σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μας κατά τη διάρκεια που βιώνουμε μια περίσταση. Σε κάποια ποιήματα του βιβλίου παρουσιάζει τις συνθήκες και τις περιστάσεις φωτογραφικά ώστε να μην υπάρχει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για αυτό ακριβώς που αναφέρει. Αυτό οφείλεται στην βιωματικότητα αυτών που γράφει. Χωρίς καμία μελοδραματική διάθεση όλα της τα ποιήματα και τα διηγήματα θα τα χαρακτήριζα θαρραλέα, με πλούσια συναισθήματα, σμιλευμένα στη σύγχρονη πραγματικότητα χωρίς φιοριτούρες και πλατειασμούς αλλά με ισοπεδωτική ειλικρίνεια.

Είναι γραμμένα σε ελεύθερο και ελευθερωμένο στίχο, απελευθερωμένα από πολλά σημεία στίξης, κάποια ανιόντα και κατιόντα νοηματικά, πλούσια σε διασκελισμούς σε συμμετρίες και αντιθέσεις.

Τα διηγήματά της αρκούντος περιγραφικά, πλούσια σε αφηγηματικά επεισόδια, με διαλόγους μεταξύ των ηρώων που ξεκουράζουν την αφήγηση, με μηδενική εστίαση αλλά καθόλου συμμετοχή του κουραστικού υπερπαντογνώστη αφηγητή.

Προσωπικά ξεχώρισα τα ποιήματα «Μητέρα» και «Από τότε».

Το βιβλίο περιλαμβάνει το βραβευμένο διήγημα «45 Μοίρες» και έχει εκδοθεί από τις Εκδόσεις Οσελότος.

Συντακτική ομάδα writingspots

Ελένη Περρίκου