Writing Spots

  Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι όλη η ζωή μου του χαμού! Μ' από την κόλασή μου σου φωνάζω -Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω. Περιοδικό  « Πρωτοπόρους » , 1931

Ἡ ἀγὰπη, ποὺ δὶνουμε στὸν ἂγνωστο ξὲνο, μὸλις βγοῦμε ἀπὸ τὴν πὸρτα τοῦ σπιτιοῦ μας, εἶναι ὁ πιὸ ὑγιὴς τρὸπος, γιὰ νὰ διεγεὶρουμε στὸν ἐγκὲφαλὸ μας τὸ σημεῖο τῆς ἠδονῆς, ὃπως μᾶς μαθαὶνει ἡ Νευροεπιστὴμη. Καὶ τὸτε, ὃταν ἀντιδρᾶ αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο κέντρο τοῦ ἐγκεφὰλου μας, πλημμυρὶζουμε ἀπὸ τὶς ὁρμὸνες τῆς εὐφορὶας. Τὸ ἲδιο συμβαὶνει καὶ ὃταν παὶρνουμε ἀγὰπη. Ἡ διαφορὰ εἶναι ὃτι στὴν πρὼτη περὶπτωση, ποὺ ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τοὺς ἂλλους, τὸν ἒλεγχο τῆς εὐτυχὶας μας τὸν παίρνουμε ἐμεῖς στὰ χέρια μας! Ὁπὸτε, φεὺγοντας ἀπὸ ἐδῶ, ἂς προσπαθὴσουμε νὰ κοιτάξουμε τοὺς γύρω μας μὲ βλὲμμα ἀγὰπης. Ὃπως, ἀκριβῶς συνὲβη καὶ μὲ τὸ πρῶτο μητρικὸ βλὲμμα ποὺ χὰιδεψε τὸν ἐρχομὸ μας στὴν ζωὴ!" Σὲ αὐτὸ συμφωνὴσαμε στὸ Παλαιοβιβλιοπωλείο των αστέγων , ὃλοι ἐμεῖς, ποὺ συγκεντρωθήκαμε ἐκεῖ, γιὰ νὰ συζητήσουμε μὲ ἀφορμὴ τὸ βιβλὶο μου " Γιατὶ Ψυχανὰλυση, κὺριε Γιωσαφὰτ;" (ἐκδὸσεις ΑΡΜΟΣ ). Εἶμαι εὐγνὼμων στὸν Λεωνίδας Κουρσούμης , τὴν ψυχὴ τοῦ "Ἀνὲστιου", στὸν George Gampierakis γιὰ τὴν ὀργ...

Ο  Αντρέ Λεόν Μαρί Νικολά Ριέ  (André Léon Marie Nicolas Rieu), είναι  Ολλανδός   βιολιστής  και  διευθυντής ορχήστρας  που γεννήθηκε στο  Μάαστριχτ  την 1η Οκτωβρίου  1949 , περισσότερο γνωστός ως ιδρυτής της μεγάλης ορχήστρας  βαλς  «Γιόχαν Στράους», με την οποία περιοδεύει σε όλο τον κόσμο με επιτυχία παρόμοια με αυτή μεγάλων συναυλιών  ποπ  και  ροκ μουσικής . Για το έργο του έχει τιμηθεί με μετάλλια. Ο Ριέ άρχισε να μαθαίνει  βιολί  σε ηλικία 5 ετών. Το επώνυμό του προέρχεται από οικογένεια Γάλλων  Ουγενότων  (προτεσταντών προσφύγων). Ο πατέρας του Ριέ ήταν επίσης μουσικός, διευθυντής της συμφωνικής ορχήστρας του Λιμβούργου. Από πολύ νεαρή ηλικία, ο Αντρέ έδειξε να συναρπάζεται από τις ορχήστρες. Σπούδασε βιολί στο Βασιλικό  Κονσερβατόριο  στη  Λιέγη  και στο Κονσερβατόριο του Μάαστριχτ (1968-1973), όπου καθηγητές του υπήρξαν οι Jo Juda και  Χέρμαν Κρέμπερς . Από ...

  « Π οιός, ἂν κραύγαζα, θὰ μ᾿ ἄκουγε ἀπ᾿ τῶν ἀγγέλων τὶς τάξεις; Κι ἂν ἀκόμα ὑποθέσουμε πὼς ἕνας μ᾿ ἔσφιγγε ξαφνικὰ πάνω στὴν καρδιά του: ἀπ᾿ τὴν κραταιότερη ὕπαρξή του θὰ ἔσβηνα. Κι αὐτὸ γιατὶ ἡ ὡραιότητα δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀρχὴ τοῦ τρομεροῦ ποὺ μόλις τὴν ἀντέχουμε καὶ τὴ θαυμάζουμε τόσο γιατὶ ἀποστέργει γαλήνια νὰ μᾶς καταστρέψει. Τρομερὸς εἶναι ὁ κάθε ἄγγελος. Κι ἔτσι συγκρατιέμαι καὶ δὲν ἀφήνω ν᾿ ἀνεβεῖ ἀπὸ μέσα μου  τὸ κάλεσμα λυγμοῦ σκοτεινοῦ. Ἄχ, σὲ ποιόν θὰ μπορούσαμε νὰ καταφύγουμε ἀλήθεια; Μήτε στὸν ἄγγελο μήτε στὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ ζῶα τὰ ἐφευρητικὰ βλέπουν κιόλας πὼς δὲν ἔχουμε πολλὴ σιγουριὰ στὸν ἑρμηνευμένο κόσμο. Ἴσως μᾶς μένει ἀκόμα ἕνα δέντρο στὴν πλαγιὰ γιὰ νὰ τὸ βλέπουμε κάθε μέρα∙ μᾶς μένει ὁ χτεσινὸς δρόμος καὶ ἡ κακομαθημένη πίστη μιᾶς συνήθειας, ποὺ τῆς ἄρεσε νὰ εἶναι κοντά μας κι ἔτσι ἔμεινε καὶ δὲν ἔφυγε…»

EEEEE Κόσμε γειά σου!! Κοίτα γύρω σου, κοίτα λίγο πιο μακριά, είμαι εδώ! Με βλέπεις; Φοράω ρούχα λερωμένα, σκισμένα, έχω να φάω κανονικό φαγητό μήνες τώρα και για να πιω λίγο νερό περπατάω δεκαπέντε χιλιόμετρα την ημέρα. Δεν πάω σχολείο, είναι ακόμα πιο μακριά από το νερό και τα πόδια μου ματώνουν στις πέτρες  γιατί δεν έχω παπούτσια. Η μέρα μου δύστυχη και μίζερη , η μαμά μου δεν γελάει ποτέ, και περνάει η ζωή μου και κάπου κάπου αισθάνομαι έτσι απλά λίγη χαρά σαν φυσικό όπλο του εαυτού μου ενάντια στην δυστυχία. Όλοι φεύγουν και πάντα μου αφήνουν , φρούδα τελικά ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι. Περνάνε όμως οι μέρες και τίποτα δεν αλλάζει.  Παρέα, φαγητό και λίγη ζωή με ένα δυο χαμόγελα παραπάνω θέλω. Γιατί δεν μου τα δίνετε; Τόσο πολύ κοστίζουν; Λίγο να δω την μαμά μου να γελάει, βαρέθηκα την θλίψη, βαρέθηκα να ζω στα όρια, βαρέθηκα τον μαύρο βυθό, πάρτε με από εδώ , να δω λίγο τι πάει να πει να ζεις έστω και για λίγο! Το βράδυ που θα κοιμηθώ θα κάνω μια ευχή στο πρώτο πεφταστέρ...

  Οι άνθρωποι με υψηλή ευφυΐα είναι οι πιο δυστυχισμένοι, αμφιλεγόμενοι αλλά και οι πιο ειλικρινείς. Δεν είναι συνήθως ευχάριστοι όμως όταν συζητάς και καταθέτεις όλα τα εσώψυχα σου το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι ανακούφιση, ψυχική ανάταση έχοντας περιθωριοποιήσει τις τοξικές σκέψεις που σε καθηλώνουν. Κάπως έτσι θεωρώ ότι είναι οι σωστοί επιστήμονες ψυχίατροι. Τα ταμπού που λέγονται περί ψυχιάτρων και ψυχολόγων δεν με αφορούν και τα έχω απορρίψει χρόνια τώρα. Όπως πονάει το σώμα και πάμε στον παθολόγο, ορθοπεδικό κ.ο.κ όταν πονάει η ψυχή μας πρέπει να πάμε στον ανάλογο γιατρό. Έτσι απλά και λιμανιώτικα όπως λέει μια φίλη μου! Μα όταν σκέφτομαι “ψυχίατρος” έρχεται μια συγκεκριμένη μορφή που μπήκε τα τελευταία χρόνια στην ζωή μου και καθάρισε το υποσυνείδητό μου από τα σκουπίδια, απελευθερώνοντας το καταπιεσμένο υλικό της ψυχής δίνοντας αέρα και χώρο. Επίπονη διαδικασία, δεν την αντέχουν όλοι, δεν την καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, τερματίζουν λίγοι. Κάπως έτσι έχω και στ...

Βυθιζόταν αργά με χέρια και πόδια διάπλατα ανοιγμένα σε μια τεράστια αγκαλιά, σαν κι ήθελε να χωρέσει τον βυθό ολόκληρο. Τα μάτια του παγωμένα, στυλωμένα πάνω σε μια πανέμορφη δράκαινα, που είχε τεντώσει τα αγκάθια της τρομαγμένη από τον αλλόκοτο, απρόσμενο εχθρό. Παγερά ακίνητος την κοιτούσε αφηρημένα και απειλητικά συνεχίζοντας την αργή του κάθοδο, με μάτια ορθάνοιχτα και γύρω τους ανέμιζαν μαύρα πυκνά μαλλιά πέρα δώθε, πέρα δώθε. Ο ορίζων ανέρχεται. Ο ορίζων κατέρχεται.* Εδώ και πέντε μέρες στοιβαγμένος στο κατάστρωμα, ένας από τους 750 που βάραιναν αυτό το σαπιοκάραβο, όταν σαλπάρισε από την Λιβύη φορτωμένο με της γης τους κολασμένους** και τα λιγοστά τους υπάρχοντα. Πολλές οι στοιβαγμένες ελπίδες του ανακατεμένες με φόβο με άγνοια με προσμονή, όταν ξεκίνησε αυτό το ξέφρενο ταξίδι. Ο ορίζων ανέρχεται. Ο ορίζων κατέρχεται. Σαν όμορφο νανούρισμα μοιάζει τούτο το λίκνισμα. Κι ας μην είχε χώρο να απλώσει τα πόδια του, κι ας τον τάραζε το κλάμα του μωρού, κι ας δίψαγε και πείναγε, κοιμό...